Monday, January 16, 2017

आठवणी

भुलून सारं सगळं तरी दाटलं आभाळ,
भळ-भळीत आसवं पुसतोस का काळ
गोंदली नक्षी अंतरात, उरी लाटा सळसळं
काही केल्या बूझेना, मनी वणव्याची झळ

आठवांचा योगा-योग सवयींचा गं गुलाम
श्वासा-श्वासात भरतो प्राण होवूनी मोहन
गूंतले नाते मनात, हृदयी काटे मुलायम
धस्स होई काळजात, नीलकंठ प्राणायाम्

दशदिशा उडती काजवे, सैरभैर झाला जीव
आळी-पाळीने गूंजतो, अंतरी राग अहिर-भैरव
तृषित क्षण गावला, मुक्त उधळला मर्मभाव
पूंजका स्वप्नांचा घेवून, करीतो आठवांचा वर्षाव...

Tuesday, April 26, 2016

हितगुज

होते थोडेसेच बोलयचे,
मनी होते हितगुज करायाचे
सून्न झाले मन माझे,
धस्स काळजात शब्द फुकाचे
तीला बघता...

ठाऊक मजला भाव माझे,
अंतरात तिच्या पोहचायाचे
बिलगलो मी तीला कवेत
घेत ती चोरूनीया अंग-अंग
एका क्षणार्धात...

झटकले तीने असे खास,
चांदणे तूटले का नभाचे आज
हातात घेवूनीया हात,
शितल वात बावरा उगाच
चक्क शिषिरात...

साक्षात धावली तीच्या नयनी
गंगा यमूना अन् सरस्वती
न उमजे मजला काहीच
असे चूक मी काय केली
पुन्हा आज...

योग होता दूर्गा-चंडीका
तांडव मजला जमलाच नाही
प्रीत होती तीची नी माझी
भोळी भाबडी असततात नाती
प्रत्येक संसारात...


-    - प्रवर्तक पाठक

Monday, February 08, 2016

प्रतिक्षा...

उडते पाखरू आभाळी,
मन मंदिरी निनादले...
फुलता पिसारा मोरपंखी
नयनी आभाळ बरसले..

शोधले तूला आसमंती
वेडे कोकरू धुंदावले..
डोकाविले डोहात मी
प्रतिबींब तूझे वाहीले...

मृगजळी स्पर्ष तूझा
गगनी कवेत घेतले
उत्कट आस भेटीची
आसवे शब्द थोपीले...

छंद होते कल्पितेचे
घट्ट पाश आळले
सैल जाहले कातळ
हृदयी तव गरजले...

प्रतिक्षेत मी वाटेवरी
उभे विठ्ठला पाहीले
परीसापरी नशिब माझे
अनंतासही न उमगले...


-प्रवर्तक पाठक

Saturday, April 11, 2015

भ्रमर

थेंब ओघळला घळला
तनूवरी शहारा सरसरला
ओठांवरी शब्द गोठला
आठवांचा पसारा ओथंबला

खळखळता किनारा लागला
तो तप्त ढगाआड लाजला
हिरव्या पाचोळ्यात भिजला
सृष्टीचा शृंगार जाहला

खुशाल क्षण दवडला
दवडूनी पुन्हा परतला
मस्तवाल तो असला
काळ मजला गवसला

भ्रमर तो गुणगूणला
दिलात पक्का रुजला
ध्यास आज असला

क्षितीज जग जिकांयला

Thursday, May 03, 2012

स्वप्न...


कधी कधी वाटतं तीच्या बद्दल लिहावं,
भरभरून लिहावं... आवडेल तीला.
विचारांचं काहूर मनात वादळासारखं
थैमान घालतं असतं... सतत...
मनाच्या पटलावरून सहस्त्र बगळ्यांनी उडावं
आणि शांतपणे बघावं त्याकडे..
एक-एक बगळ्यामध्ये
शतकानू शतकाच्या आठवणी दडलेल्या.
त्या आठवणींची पिसं घेवून स्वार व्हावं
अन् पुन्हा एकदा तीला भेटावं...
त्या पहिल्या वहील्या अनोळखी भेटीसारखं.
समूद्रावरून दौडणार्या खार्या वार्याचा
अस्वाद घ्यावा तिच्या चुंबनातून.
धमन्यातून वहाणार्या थेंबा-थेंबात
तीचं अस्तित्व जाणवावं...
खूप बोलावं तीच्याशी...
तीचं सौंदर्य माझ्या डोळ्यातून तीला धाखवावं...
तीच्या डोळ्यात सामावलेला सागरात
डुंबून जावं फक्त तिचं होण्यासाठी...
फक्त तिच्यासाठी.... तल्लीन व्हावं...
एवढंच स्वप्न जगावं प्रत्येक क्षणासाठी...

Wednesday, May 02, 2012

कलाकार


ती होती त्या प्रत्येक क्षणाला
जेव्हा तो तीचं गाणं गुणगूणत होता
जेव्हा तो तीचं आभाळ विणत होता
जेव्हा तो तीला शब्दबंध करत होता

आता ती खरच बंदीस्त झालीये कुठेतरी
तो एकटा वाटसरू या वाटेवरी
तीची गोड गाणी गुणगूणणारा
दुसर्यांच्या आभाळाला ठिगळं लावणारा

खूप लोक असतात त्याच्या सोबतीला
एकलेपणा जीवघेणा वाटतो क्षणा-क्षणाला
अजूनही ती असते त्याच्या सोबतीला
अन् उमटते त्याच्या सृजनतेतून

लोक म्हणतात -
चित्र विक्षिप्त असतात त्याची
गाणी अर्थपूर्ण पण न उमगणारी
कला आहे पण व्यर्थ कलाकारी

काल ती भेटली मला
सांगत होती की,
मी कधी उमगलेच नाही त्याला,
 वेडा तो, ना गवसला कधी स्वतःला...'

Wednesday, April 18, 2012

फकीर

शब्दांची तलवार
गंजली ह्रदयात
जखमा अंतरात
शांतता नजरेत

मुखवटा माझा
दडलेल्या दुःखाचा
शेवंतीवरी जसा
अत्तराचा फवारा

सुर्य-चंद्र होते
होते ग्रह-तारे
जागाच चुकल्या
पोकळीच चोहीकडे

लंपडाव श्वासंचा
खेळ हा भासांचा
ओंजळीतून सांडला
आ़ठवांचा पसारा

प्रतीबिंब माझे
दंशले मलाच
कुठला अपराध
सुखाच्या परीशोधात

न कुठलाच अर्थ
जगण्यातला स्वार्थ
जगतो असा मी
तो फकीर चिंताक्रांत...

Friday, November 25, 2011

ऊन - पाऊस


तीच्या विस्कटलेल्या केसातून हात फिरवावा
अन् आभाळाने चमचमती साद घालावी
लख्ख प्रकाशात तिचा चेहरा चमकावा

मातीचा मृदूगंध श्वासा-श्वासात ठसावा
थेंब थेंब पावसाने मनं चिंब भिजावी
भिजलेल्या स्पर्षाचा जागर रोमरोम उठावा

उन्हाच्या शालीत उबदार स्पर्ष बंधित व्हावा
मौनात तीच्या माझी कविता असावी
अस्फूट शब्दातला अर्थ चराचरात वसावा...

Friday, September 02, 2011

कोहम्


चैत्रातला जागर मी
वैशाखातला विखार मी
बोलणारा वसंत मी
जगणारा श्रावण मी

ऋतूंचे चक्र मी
सागरातला थेंब मी
तार्याभोवतालचे आभाळ मी
पृथ्वीचा गर्भ मी

कल्लोळातला सूर मी
नजरेतला क्षितीज मी
मधातला गंध मी
शब्दातला अर्थ मी

तूझ्यातला तू मी
माझ्यातला तू मी
संभोगातला स्पर्ष मी
समाधीतला मृत्यू मी

गर्भातली भूक मी
डोळ्यातला थेंब मी
हसण्यातला आनंद मी
चराचरात मीच मी

Wednesday, July 13, 2011

मन

खळखलणार्या झर्यासारखं
मन माझं खळखळलं
आठवणींचा धबधबा होवून
मन चिंब-चिंब भिजलं...

शहारलेल्या जमीनीच्या कुशित
मन माझं शहारलं
शब्दांच्या डोलार्यात डुलून
मन हिरवं गच्च झालं

सैरावैरा धावणार्या वार्यापरी
मन सैरभैर झालं
सोबत तूझी मिळता क्षणी
मन मनात मिळालं

Friday, March 11, 2011

आव्हान


पेटलेला गर्भ माझा
ज्वाळा मुखात आहे
सुर्याला जिंकण्याची आस
मनी धगधगते आहे..

उसळते रग रक्तातली
खळबळ हृदयात आहे
आभाळ कवेत घेण्यास
हात सरसावले आहे...

क्षितीजावरी नजर माझी
विश्वापल्याड दृष्टी आहे
वादळे रोखली किती
आव्हान तूम्हास आहे...

Sunday, February 27, 2011

माझी मराठी


माझीया मराठीत
वसे सूर्याचा अंश
अंधारल्या जगाला
दावीला प्रकाश..

अमृतली मराठी
ज्ञानोबा माउलींनी
लखलखली मराठी
कविवर्य कुसूमाग्रजांनी

तुकोबांनी दिला
जगण्याचा सार
फंदींचे फटके
तलवारीला धार

जग जिंकलीपरी
गर्व ना मनाशी
माझी ही मराठी
जनांच्या ह्रदयाशी...

-प्रवर्तक पाठक.

मराठी दिनाच्या मनःपूर्वक शुभेच्छा...

Sunday, October 10, 2010

आण तूला

स्वप्ने घेवूनी दूर देशी

तू सहज गेली कशी

भान न उरले मजपाशी



बेभान सैरावैरा धावलो असा

शोध अविरत राहीला कसा

अभास जणू श्वास जसा



तू न भेटली सखी मला

कातर आवाजास कर्ण तरसला

स्पर्षावीन आत्मा हा विखूरला



काळजात वणवा तो पेटीला

गली पूर असा लोटीला

ह्रदयात पत्थर देखील पघळला



आता आस तूझ्या येण्याची

सोबत तूझी तू नसण्याची

आण तूला माझ्या प्रीतीची...

Monday, September 20, 2010

आता पून्हा दंगल होणार

आता पून्हा दंगल होणार

हा पेटणार तो कापणार

धर्म धर्माला ठेचणार

जात जातीला मारणार


 

आता पुन्हा दंगल होणार

जमाव समोरा समोर ठाकणार

रंग रंगाला नाकारणार

तत्व तत्वांना बोचकणार


 

आता पुन्हा दंगल होणार

हा लढणार तो जिंकणार

स्त्री-पुरूष बलात्कार करणार

हक्क हक्कांना डावलणार


 

आता पुन्हा दंगल होणार

Yuan चढणार Dollar पडणार

अन्न-तेल समतोल ढळणार

तंत्र मंत्र महागणार


 

आता पुन्हा दंगल होणार

व्यक्ती व्यक्त न होणार

विखरणार मनाची लक्तरं

उरणार फक्त जनावर

Saturday, September 18, 2010

अपूरे

आठवतो तीचा हात

तो मखमली स्पर्ष

तीचा कातर आवाज

वाटे ब्रम्ह नाद


 

तीने घातलेली साद

जन्मोजन्माची वाटली गाठ

तीचा प्रत्येत शब्द

धर्मग्रंथाला न तितूका अर्थ


 

कर्ण मधूर संगित

ह्रदयास भिडले ह्रदय

मिठीत घेताच तीला

अबोलही वाटले गवन


 

दंद्वं झाले तिथेच

वासना की अर्थपूर्ण प्रेम

सैल झाले नाते

निरूत्तर राहीले मन...

व्यर्थ्य़

मुलांची शाळा

नवर्याचा व्यवसाय

मोलकरणीचा पसारा

सासूची लगबग

सगळं व्यवस्थीत

सुखी ग्रूहीण जणू

तरी तो आठवतो

वाटे मधूनीच तीला

तेव्हा त्याला साथ

दिली असती तर...

एकदा तरी भेटावं

म्हणूनी घेते शोध...


 

तो दुनीयेत बदनाम

पैशाने कफल्लक

तर मनाचा श्रीमंत..

कोणासाठी थोर कवी

तर कोणासाठी सल्लागार

व्यवहारात शून्य वाव..

रोजच्या जेवणाची बोंब

आसर्याला शिव्यांची लाखोली..

चड्डी रफू केलेली

तरीही सुखी जगती

क्वचित आठवण तीची


 

छोट्या जगात होते

भेट जुळवलेल्या योगाची

ती – कसा आहेस

तो – मी मस्त..

एवढाच संवाद जमतो

पाठ घेता फिरवूनी

वाट होते वेगळी...


 

तो जातो गुत्त्यावरी

ती जाते समूद्रकिनारी


 

आता ती शांत

समूद्राचा खारा वारा

अंगावर लपेटून घेत

रूमालाने टीपते घाम

मुठीत चिठ्ठी असते

त्याला न दिलेली...


 

तो तंद्रीत तिच्या

आवंढा गिळतो उगाच

गेले सांगायाचे राहून

जगणे व्यर्थ्य़ तूझ्यावीन...

Sunday, June 06, 2010

निरंतरी

आवेग श्वासाचा
मनी स्तब्ध व्हावा
तनू वरी शहारा
क्षणभर सरसरावा

दुभंगल्या स्वप्नांचा
मनी कल्लोळ व्हावा
गगनी एक तारा
पळभरात तुटावा

ममतेच्या पाझराला
असा महापूर यावा
प्रीयजनांचा सहवास
निरंतरी मिळावा..

अलिंगन

डोंगराआडून दिवसाची चाहूल देणार्या
उगवत्या सुर्याला अलिंगन

धुक्यातून वाट काढणार्या
कोवळ्या सुर्याला अलिंगन

रिमझीमत्या पावसात डोकावणार्या
इंद्र-धर्नुधारी सुर्यास अलिंगन

माध्यान्ही अविचल तळपणार्या
धगधगत्या सुर्याला अलिंगन

सागरात क्षितीज स्पर्षणार्या
मावळत्या सुर्याला अलिंगन

अलिंगन....
तुझ्या तेजोवलयात प्रकटण्यासाठी
अन् अखेरीस समर्पण
तूझ्या कणाकणात सामवण्यासाठी...

अर्घ्य

दिवसामागूनी दिवस जाती
आठवणींच्या कळ्या कोमेजती
जगण्यासाठी जन्म आपूला मती
कर्म भावना का असे सोबती?

जन्मास आलो मी एकांती
म्रूत्यू भय मज सोबती
नाजूक क्षणास मन मोहरती
निंद्य मज जीवन जर ना स्वप्नपूर्ती

वाटे, का जन्मलो या जगती
वाटहीन ध्येय्य मज का दिसती?
तारांगणे स्थिर, अस्थीर नाही गती
नियती मात्र जीवाशी खेळती

शरीर मानवी बने पंचमहाभूती
काळ खेळी मन हे एक हाती
कोण मना रे असशी तू सोबती
मुक्ती दे मजला हे अर्घ्य हाती...

एक कविता

कालच्या एका कवितेत
हिरवंगार रान होतं
निळशार आभाळ होतं
झुळझूळणारं पाणी होतं

कालच्या एका कवितेत
मुग्ध संगित होतं
शब्दांनी शहारणं होतं
मन गुणगुणत होतं

कालच्या एका कवितेत
मनस्वी माणसं होती
नात्यांची गिंफण होती
प्रेमाची झुळूक होती

आज मात्र फक्त कविता
आठवणींच्या गर्तेत एकलेपणा
एक आशेचा किरण
अन् एक नवी कविता...